Δέον καί ιδεώδες

Δέον καί ιδεώδες είναι νά γνωρίζουν οι άνθρωποι τι πιστεύουν,γιατί τότε είναι νοήμονες και ως νοήμονες και ευφυείς λειτουργούν και αναπτύσσουν πολιτεία νοημόνων και ευφυών.Οσο περισσότερο γνωρίζουν,τόσο περισσότερο αναπτυγμένη είναι η κοινωνία.Η αμάθεια γενάει πνευματική φτώχια,καθυστέρηση και υποβίβαση του ανθρώπου.Πάνω στήν αμάθεια στηρίζεται ο σχηματισμός ποιμνίων.
Γνώρισμα λοιπόν των ποιμνίων,είναι η αμάθεια, η έλλειψη λογικής,η έλλειψη ευφυίας και η κυριαρχία του ασυνειδήτου, του αμόρφου συναισθήματος και η καταρράκωση της προσωπικότητας.
Η ανακάλυψη του ανθρωπίνου λόγου ως βασικού στοιχείου για τη ζωή και την ανάπτυξη της κοινωνίας ήταν σημαντικότερη από την ανακάλυψη της φωτίας.
Δια της λογικής του ο άνθρωπος αποκτά γνώση δια τον κόσμο και τον εαυτό του και δια της γνώσεως γνωρίζει την αλήθεια και έτσι εζανθρωπίζεται.
Ο εξανθρωπισμός φέρνει τον πολίτη του καλού και του αγαθού,φέρνει την πολιτεία της ευφυίας και της προόδου.Αυτή η κοσμοαντίληψη ονομάστηκε Ανθρωπισμός και αποτέλεσε την βάση και την ουσία του Ευρωπαικού Διαφωτισμού κατά την Αναγεννηση μετά τον 16ο αιώνα.
Δια του λόγου και Ανθρωπισμού αναπτύσσεται ο νοήμων,ενάρετος και υπεύθυνος άνθρωπος εις βάρος του αμαθούς,ποιμνιοποιημένου και ταπεινού.
Η ανακάλυψη του Ανθρωπισμού δεν είναι της Αναγεννήσεως,αλλά αρχαιοελληνική.Απο τον Όμηρο και τον Ησίοδο φαίνονται τα πρώτα δείγματα του ορθού λόγου,αλλά κύριος θεμελιωτής της ανθρώπινης λογικής είναι ο Ηράκλειτος.Kατόπιν αυτού εδραιώνεται ο λόγος ως στοιχειώδης και ουσιαστική αρχή δια τον σχηματισμό του Ελληνικού Πνεύματος και πολιτισμού.Η γενική και σπουδαία αντίληψη ήταν ότι δια της λογικής και της γνώσεως φτάνει ο άνθρωπος να γίνει θεός,αφού θεός και άνθρωπος προέρχονται εκ της ιδίας ουσίας,όπως έλεγε ο Πίνδαρος.
Κατω από αυτές τις αντιλήψεις προέκυψε το Ελληνικό μεγαλείο και εδραιώθηκε η ανυψωτική τροχιά του Παγκοσμίου Πνεύματος,όπως τόνισε ο Hegel.Αυτή όμως η ανθρωπιστική,διαφωτιστική πορεία του κόσμου ανακόπηκε από το χριστιανισμό,ο οποίος εισήγαγε στην Ελλάδα την ιουδαική αντίληψη της εξ αποκαλύψεως αληθείας και την κατάργηση του λόγου.Το αποτέλεσμα ήταν να μετατραπεί ο ευφυής,υπεύθυνος,φιλοσοφικός,επιστημονικός και ενάρετος πολίτης σε ποίμνιο διαφόρων ποιμαντοριών και ποιμνιοστασίων.Το αποτέλεσμα είναι τραγικό.
Η θαυμάσια αυτή χώρα έχει μεταβληθεί σε ένα μεγάλο ποιμνιοστάσιο,στο οποίο κυριαρχεί το ποίμνιο υπό την ηγεμονία και δεσποτεία ποιμένων και ποιμαντόρων.
Εκ των πραγμάτων δε,έχουν δημιουργηθεί δύο Ελλαδες,η πνευματική και η γεωγραφική.Η μεν πνευματική κατέχεται από τους λίγους συνειδητοποιημένους Ελληνες,η δε γεωγραφική από το ρωμανικό ποίμνιο των ποιμαντόρων.Ενώ η χώρα ποιμνιοκρατείται,το ποίμνιο δεν έχει γνώση της ποιμνιακής του καταστάσεως και συνεχίζει την κοίτη του ποταμού του.
Η αναθεώρηση και ανασυγκρότηση της συνειδήσεώς μας ως Ελλήνων αποτελεί σήμερα επιτακτική ανάγκη δια την μετεξέλιξη μας και επιβίωσή μας στην εκτυλισσόμενη παγκοσμιότητα.Ένα τεράστιο παγκόσμιο κύμα φαίνεται πως γιγαντώνεται δια να σαρρώσει έθνη και συνειδήσεις.Είναι δε αυτό αδυσώπητο και υπέρογκο.
Αλλοίμονο λοιπόν στους αδυνάτους του κόσμου,θα χαθούν κάτω απο τον όγκο του.
Αποτελεί δε ιστορικό εγκλημα και έγκλημα κατά του πολιτισμού να χαθεί το ελληνικό έθνος.
Φέρουμε συνεπώς ιστορική και ηθική ευθύνη και υποχρέωση να ανασυγκροτήσουμε την ύπαρξή μας.Αυτή η διαδικασία οφείλει να γίνει με κάθαρση της συνειδήσεώς μας και η απαλλαγή απο τον ιουδαιοχριστιανισμό αποτελεί πλέον ανάγκη και προυπόθεση δια την ανύψωση του Έλληνα γιατί Ελλην και χριστιανός είναι ασύμβατες έννοιες.Είναι πλέον καιρός να αφήσουμε στην ιστορία την ποιμνιοποίησή μας και δουλεία μας,καθώς και όλα τα ποιμνιοστάσια και δουλοστάσια που οι αιώνες της σκλαβίας μας μας έχουν κληροδοτήσει.


Η εισαγωγή από το βιβλίο του Τρύφωνα Ολύμπιου,Ποίμνιο η Έλληνας;